You’re viewing a version of this story optimized for slow connections. To see the full story click here.

«ΑΝ ΞΕΚΙΝΟΥΣΑ ΣΗΜΕΡΑ, ΘΑ ΠΗΓΑΙΝΑ ΣΤΟ ΧΟΛΙΓΟΥΝΤ»

Μια μεγάλη, εξομολογητική κουβέντα με την Κάτια Δανδουλάκη. Μια σταρ κατά βάθος πολύ ροκ.

Story by Ladylike GR February 13th, 2018

Από την Κάλλια Καστάνη

Φωτογραφίες: Φραντζέσκα Γιαϊτζόγλου Watkinson/ Styling: Έφη Καρύδη

Παρασκευή απόγευμα με βροχή και νυσταγμένα, κίτρινα φώτα, στην Πατησίων. Στην πόρτα του «Κάτια Δανδουλάκη» με περιμένει ένα κορίτσι – φοράει μαύρο κολάν, sneakers, στενό πουλόβερ σε έντονο ροζ-φούξια, της φράουλας. Είναι κομψή, είναι αδύνατη πολύ. Ζητάω την Κάτια Δανδουλάκη. Βάζει τα γέλια. Μου παίρνει περίπου 5 δευτερόλεπτα, πριν καταλάβω πως την έχω μπροστά μου. Η σταρ της τηλεόρασης, η κυρία του θεάτρου, είναι μια γυναίκα που γελάει σαν παιδί. Και λέει μόνο ψέματα που δεν μπορεί να αποφύγει.

Φόρεμα: Atelier Loukia, παπούτσια Nak

FRA_7456 copy.jpg

-Tι είναι τα «Έξυπνα μικρά ψέματα» - το έργο που ανεβάζετε φέτος στο θέατρο ;

Είναι μια ωραία κωμωδία – μέχρι ένα σημείο – αλλά κι ένα έργο με συγκίνηση. Ένα έργο για τις σχέσεις των ζευγαριών μεταξύ τους. Πρωταγωνιστούν δύο ζευγάρια, διαφορετικών ηλικιών: εγώ και ο «άντρας» μου, που τον υποδύεται ο Γιώργος Παρτσαλάκης κι ένα νεότερο, ο «γιος» μας, ο Αλμπέρτο Φάις με την «γυναίκα» του, τη Δανάη Σκιάδη, που έχουν μόλις αποκτήσει το πρώτο τους παιδάκι. Στην πρώτη σκηνή του έργου, μαθαίνουμε, λοιπόν, πως ο γιος μας είναι ερωτευμένος με μια άλλη γυναίκα και είναι έτοιμος να τινάξει τον γάμο του στον αέρα. Από κει, ξετυλίγεται το κουβάρι της ιστορίας. Από μια – ας πούμε – ερωτική προδοσία…

-Έχετε βιώσει προδοσίες; Μικρές; Μεγάλες ;

Μεγάλες. Έχω βιώσει μεγάλες προδοσίες. Και έχω κάνει. Άλλωστε, για μένα, η προδοσία δεν είναι κάτι που γίνεται μόνο ηθελημένα. Μπορεί π.χ. να ερωτευτείς ξαφνικά και να πονέσεις αυτόν που αφήνεις πίσω, να τον προδώσεις, χωρίς να το επιδιώξεις. Υπάρχουν βέβαια και οι συνειδητές, ηθελημένες προδοσίες – πολύ πικρό πράγμα. Οι ερωτικές προδοσίες, οι «φιλικές» προδοσίες.

-Ποιες πονάνε πιο πολύ;

Οι δεύτερες. Ασυζητητί. Πονάνε πιο πολύ και δεν ξεπερνιούνται ποτέ , διότι η φιλία είναι άδολο συναίσθημα. Γενναιόδωρο. Χωρίς υπολογισμό.

-Μήπως η ειλικρίνεια είναι μια, μάλλον υπερτιμημένη αρετή, στις σχέσεις;

Εξαρτάται. Εξαρτάται από το ψέμα και πώς το «χρησιμοποιείς», ή το πόσο ανεκτή μπορεί να είναι μια αλήθεια. Ξέρεις, σήμερα, τα νέα παιδιά, ζουν μέσα σε ένα χάος προδοσιών. Τα έχει προδώσει η κοινωνία που δεν τα αφήνει να ζήσουν, τα έχει προδώσει η πολιτική, οι θεσμοί, το σύμπαν. Ψάχνονται μέσα σε ένα σκοτάδι και η αίσθηση της προδοσίας τα κυνηγάει παντού. Στις σχέσεις τους, στις επιλογές τους.

Αισθάνομαι πως έχω μεγαλώσει πολύ, όμως έχω πάρα πολύ νεανική ενέργεια μέσα μου. Γελάω, μιλάω, συναναστρέφομαι με νέους ανθρώπους, έχω νεανικά συναισθήματα.

Φόρεμα & Κιμονό Nidodileda

FRA_7683 copy.jpg
FRA_7797 copy.jpg

-Τον λογαριασμό σας στο Instagram, τον διαχειρίζεστε μόνη σας ;

Όχι! Δεν έχω ιδέα! Δεν έχω συνηθίσει να «διαχειρίζομαι» τον εαυτό μου μέσα από media που δεν τα ξέρω, κι επιπλέον, δεν προλαβαίνω κιόλας. Στον ελάχιστο χρόνο που έχω λίγο πριν κοιμηθώ – δυστυχώς, κοιμάμαι ελάχιστα, γιατί κάνω πολλά – θα προτιμήσω να διαβάσω ένα βιβλίο ή ένα θεατρικό, από το να ασχοληθώ με τα social media..

-Ψέματα λέτε;

Ναι. Λέω ψέματα, όταν δεν θέλω να πικράνω κάποιον. Για να κρύψω π.χ. κάτι που αν το μάθει ο άλλος, θα βλάψει τη σχέση του – γιατί, ξέρεις υπάρχουν αλήθειες που μπορεί να σώσουν αλλά και αλήθειες που μπορεί να σκοτώσουν.

-Στο αυστηρό, αστικό σπίτι σας, στη Θεσσαλονίκη, το ψέμα επιτρεπόταν;

Καθόλου. Ήταν κάτι εντελώς απαγορευμένο. Θυμάμαι σαν τώρα, πως μια φορά που έκανα κάτι που μου είχε απαγορεύσει η μαμά μου -είχα πάει στην παιδική χαρά κι ανέβηκα στον μύλο, αν και της είχα υποσχεθεί να μην το κάνω, γιατί ζαλιζόμουν και έκανα εμετούς - μου είπε το εξής καταπληκτικό : «Σε λατρεύω, αλλά είμαι υποχρεωμένη να σε τιμωρήσω. Διότι μου είπες ψέματα και μετά προσπάθησες να το κρύψεις».

-Ήσασταν ντροπαλό παιδί;

Μπα, το αντίθετο. Είχα μάθει από την μητέρα μου, η οποία ήταν δασκάλα, να ανήκω σε ένα σύνολο, αλλά και να μπορώ να το διευθύνω. Ήμουν πάντα ηγέτις κάπου – στο σχολείο, ήμουν πρόεδρος του συμβουλίου των μαθητών. Έτσι και στη δουλειά μου, δεν ήθελα να περιμένω από κάποιον άλλο να μου κάνει πρόταση για να παίξω στο θέατρο. Έκανα τη δική μου επιχείρηση. Στις παραγωγές των άλλων, όμως, ήμουν «στρατιώτης»…

-Αυτό το στοιχείο του χαρακτήρα σας, το πολύ πειθαρχημένο και αυστηρό, είναι νομίζω, μόνο η επιφάνεια. Κατά βάθος είστε λίγο ροκ ή μου φαίνεται;

Τελείως. Πάντα έκανα, κάνω ακραία πράγματα – ίσως όχι, «συνηθισμένα» ακραία, σίγουρα όμως πράγματα που δεν κάνουν όλοι. Έκανα ό,τι ήθελε η ψυχή μου. Ας πούμε, στα 21 μου, τελειώνοντας το Θέατρο Τέχνης, είπα στους γονείς μου πως θα πάω στο Λονδίνο να σπουδάσω. Δεν είχα χρήματα, ούτε είχα ξαναβγεί ποτέ έξω από την Ελλάδα, όμως αυτή ήταν η απόφασή μου . Και αυτοί ήξεραν πως είτε με βοηθούσαν είτε όχι, εγώ θα έφευγα….

-Πώς τους το είπατε ;

Δεν το είπα. Το ανήγγειλα, παραμονές της αναχώρησής μου. Βέβαια, στη συνέχεια, μου έστελνε ο πατέρας μου χρήματα κι έτσι έβγαλα, τη London School of Dramatic Art, όμως, και χωρίς αυτά, εγώ θα το έκανα. Οι γονείς μου, ευτυχώς, ήξεραν τι παιδί είχαν, γι’αυτό και ποτέ δεν με εμπόδισαν. Μου είπαν μόνο «παιδί μου ξέρεις τι πας να κάνεις;». Ήξερα. Γι’αυτό και ποτέ δεν μετάνιωσα.

- Από πότε ξέρατε πως θα γίνετε ηθοποιός ;

Από τα 6-7 μου χρόνια, χωρίς, ωστόσο να είμαι το παιδί που απαγγέλει ποιήματα στο σχολείο. Κι ούτε το είπα σε κανέναν. Μυστικοπαθής πολύ. Ακόμα παραμένω. Συνήθως, κανείς δεν ξέρει τίποτα για τις σκέψεις μου – μόνο για τις αποφάσεις μου.

-Για τις προσωπικές σας επιλογές ζωής, συναντήσατε αντιδράσεις ή πιέσεις ;

Όχι, καμία. Παρότι είχα σχέση ζωής με έναν άνθρωπο, με τον οποίο δεν μπορούσαμε να είμαστε και επίσημα μαζί, - αν θυμάστε, ο Μάριος (σ.σ. Πλωρίτης) ήδη παντρεμένος με μια γυναίκα που είχε ανεύρυσμα και ήταν σε αναπηρική καρέκλα για πολλά χρόνια – δεν συνάντησα καμία αντίδραση. Οι γονείς μου κατάλαβαν πόσο ευτυχισμένη ήμουν και πόσο σοβαρό δέσιμο υπήρχε μεταξύ μας. Ήξεραν και πόσο λίγο είχαν διαρκέσει οι προηγούμενες σχέσεις μου…

-Λίγο, γιατί ;

Διότι δεν αφήνω ποτέ άνθρωπο να με καταπιέσει, στο ελάχιστο. Δεν μπορώ, εξεγείρεται το αίμα μου!

Σιχαίνομαι τη διαδρομή του 'σκέφτομαι να', μέχρι το 'θα'.
FRA_7837 copy.jpg

-Ο Μάριος Πλωρίτης, ο οποίος ήταν και δάσκαλός σας στο Τέχνης, ήταν πολύ μεγαλύτερός σας – ένας λόγιος. Υπήρχε ισορροπία στη σχέση σας ;

Υπήρχε η απόλυτη ταύτιση. Νομίζω, μάλιστα, πως είναι καλύτερο που υπήρχε αυτή η διαφορά ηλικίας, διότι – με δεδομένο πως ήμασταν και οι δύο πολύ ισχυροί χαρακτήρες – αν γνωριζόμασταν στα 20 μας, ίσως δεν θα ήμασταν τόσο συμβατοί. Πάντα στη ζωή μου και στις σχέσεις μου – τις φιλικές και ιδίως τις ερωτικές - έπαιζε πολύ μεγάλο ρόλο ο θαυμασμός. Δεν μπορώ να ερωτευτώ άνθρωπο τον οποίο δεν εκτιμώ.

-Μα ο έρωτας είναι κυρίως φυσική έλξη…

Δεν μιλάω τώρα για την φυσική έλξη. Μια περιπέτεια – της μιας νύχτας ή των πέντε ημερών ή του ενός μήνα – μπορεί να είναι μια θαυμάσια εμπειρία, όμως θα την ξεχάσω την άλλη μέρα. Για μένα απλώς, δεν «γράφει».

-«Έγραψε» κάποιο πρόσωπο στη ζωή σας μετά από τον Μάριο Πλωρίτη;

Όχι. Μόνο εκείνος. Ήταν τέτοια η ταύτιση που ήταν δύσκολο να επαναληφθεί – πόσες φορές στη ζωή σου μπορεί να πετύχεις τον πρώτο αριθμό του λαχείου ; Φαντάζομαι, όχι πολλές. Άλλωστε, δεν το αναζητώ. Ένα ταξίδι είναι πάντα όμορφο την πρώτη φορά που το ζεις.

-Το ταξίδι σας στο θέατρο ήταν εύκολο ή δύσκολο;

Μια δυσκολία είχα μόνο : το ύψος μου. Αλλιώς, ήμουν πάρα πολύ «καλοκύματη». Όποτε πήγαινα στα γραφεία παραγωγής, για μια δουλειά, αμέσως με έπαιρναν. Με μετρούσαν, ξέρεις. Τότε, πρέπει να ήμουν η ψηλότερη από όλες τις γυναίκες στο θέατρο, ενώ οι άντρες της εποχής δεν ήταν, δυστυχώς, τόσο ψηλοί. Ευτυχώς, ξεπεράστηκε πολύ γρήγορα.

-Που το αποδίδετε;

Στο ότι κέρδιζα πολύ, στην προσωπική επαφή. Δεν νόμιζα πως ήμουν σταρ, δεν νόμιζα πως ήμουν ωραία, δεν ήμουν τίποτα. Ήμουν εγώ.

Όταν αποκάλυψα στη Λαμπέτη πως ήμασταν μαζί με τον Μάριο μου είπε 'αχ εσείς δεν πρόκειται να χωρίσετε ποτέ! Είστε ίδιοι'. Είχε δίκιο.

Σύνολο: Yiorgos Eleftheriades

FRA_7609 copy.jpg
FRA_7629 copy.jpg

-Και είχατε πάντα πολύ καλές, φιλικές σχέσεις με τις ωραίες και με τις σταρ – ακόμα και με σταρ που είχαν περάσει από τη ζωή του συντρόφου σας. Όπως η Αλίκη Βουγιουκλάκη. Όπως η Έλλη Λαμπέτη…

Ήταν υπέροχες όλες οι γυναίκες του - ο Μάριος είχε υπάρξει πολύ τυχερός. Με την Λαμπέτη είχαμε παίξει μαζί και στο θέατρο. Την λάτρευα. Κι εκείνη το ίδιο.

-Και η Αλίκη;

Με την Αλίκη πέρασα υπέροχα, διότι με εμπιστεύθηκε. Ήταν πάρα πολύ καλή φίλη. Πολύ δοτική. Θυμάμαι ατέλειωτα βράδια με φαγητά, κουβέντες και γέλια στο σπίτι της, που ήταν πάντα ανοιχτό…

-Ανταγωνισμοί και λυκοφιλίες δεν ήταν στο μενού ;

Όχι, ποτέ. Ξέρεις, αυτοί οι μεγάλοι stars, που τώρα πια έχουν φύγει, είχαν κάτι που δεν το βρίσκεις πια εύκολα : δεν ανταγωνίζονταν ο ένας τον άλλο, γιατί ο καθένας τους ήταν κάτι διαφορετικό, μοναδικό. Τώρα πια δεν συμβαίνει αυτό, τώρα λίγο-πολύ μοιάζουν κάπως όλοι μεταξύ τους. Σταρ, είναι ο «ήρωας της διπλανής πόρτας».

-Στο θέατρο, επιλέξατε να πορευτείτε μόνη. Σας προκαλούσε ανασφάλεια αυτό ;

Όχι, καμία. Τα έβγαζα πέρα. Η μόνη μου ανασφάλεια ήταν να μην μείνω μόνη στη ζωή. Και τι έγινε ; Έμεινα μόνη. Ο μεγαλύτερος φόβος μου, ήταν να μην φύγουν οι δικοί μου άνθρωποι. Έφυγαν. Τότε έχασα και την ψυχική μου υγεία - ευτυχώς, όμως, αγωνίστηκα και την ξανακέρδισα.

-Έχετε δηλώσει πως χάσατε πολλά χρήματα στο θέατρο.

Όλα. Δεν έχω καμία περιουσία, όπως ξέρεις. Ούτε καν, ένα σπίτι δικό μου. Το έκανα όμως πολύ συνειδητά και δεν το μετάνιωσα ποτέ.

-Για τίποτα δεν μετανιώνετε ;

Όχι. Το μόνο που έχω πει – και το πιστεύω - είναι πως αν ξαναγεννιόμουν θα ήθελα να είμαι – πάλι – ηθοποιός, αλλά να έμενα στο εξωτερικό. Και να έκανα μόνο ταινίες.

-Δεν την είχατε αυτή την επιλογή, μετά π.χ. τις σπουδές σας στο Λονδίνο;

Ναι, την είχα , αλλά τότε, δεν μου είχε περάσει από το μυαλό ο κινηματογράφος. Λάτρευα το θέατρο και καταλάβαινα πως αυτό δεν μπορούσα να το κάνω στο εξωτερικό, όσο καλά αγγλικά και αν ήξερα. Αν ξανάρχιζα τώρα, θα πήγαινα κατευθείαν στο Χόλιγουντ, να κυνηγήσω την τύχη μου εκεί.

FRA_7705 copy.jpg
FRA_7729 copy.jpg

-Θα θέλατε να είχατε κάνει πιο πολύ σινεμά στην Ελλάδα;

Ναι, θα το θελα πάρα πολύ. Έκανα 14 ταινίες, μέσα σε 5 χρόνια, μερικές από τις οποίες, όπως π.χ. ο «Παπαφλέσσας» και οι «Σουλιώτες» παίζονται ακόμα…

-Αν θυμάμαι καλά, στους «Σουλιώτες», έπρεπε να παίξετε μια σκηνή, τρέχοντας με το άλογο, ενώ σας καταδιώκουν οι Τούρκοι. Και το κάνατε, αν και δεν ξέρατε ιππασία…΄

Αχ ναι, ήταν τραγικό! Τραγικό! Νόμιζα πως θα σκοτωθώ! Με κυνηγούσαν οι Τούρκοι, υποτίθεται, ώσπου στο τέλος με πέρασαν όλα τα άλλα άλογα και βρέθηκα να τους κυνηγάω εγώ – συνέβη κι αυτό! Ευτυχώς στο τέλος, βαρέθηκαν μάλλον να ακούν τη γκρίνια μου και με ντουμπλάρισαν…

-Είχατε και άλλες δυσκολίες σε αυτά τα γυρίσματα;

Α, ναι. Τι ηλίαση είχα πάθει, τι κρύα είχαμε τραβήξει, τι, στη Μακρυνίτσα, μας έβρεχαν με τον Παπαμιχαήλ μες στην μαύρη νύχτα… Μεγάλη ταλαιπωρία, αλλά μυθική ζωή. Μου έλειψε πολύ μετά. Βλέπετε εγώ είχα την ατυχία να πέσω σε ένα κενό, στο φινάλε του παλιού, εμπορικού κινηματογράφου – εκείνο το σινεμά τελείωσε ξαφνικά, σαν να ξεψύχησε απότομα. Μετά, οι σκηνοθέτες του νέου ελληνικού κινηματογράφου δεν μας έπαιρναν. Προτιμούσαν τους άγνωστους ηθοποιούς.

-Για μια ηθοποιό του Τέχνης και του London School of Dramatic Art, δεν ήταν προδοσία να δουλέψει στην τηλεόραση;

Για τον Κουν, ναι, ήταν προδοσία, τότε. Για μένα, ωστόσο, ήταν κάτι το φυσικό. Είχα την πίκρα να μην μπορέσω να κάνω κινηματογράφο – όχι όσο θα ήθελα - αλλά την τύχη να ζήσω όλη την χρυσή εποχή της τηλεόρασης.

-«Ο Χριστός ξανασταυρώνεται», «Οι Πανθέοι», «Η δασκάλα με τα χρυσά μάτια», «Η Λάμψη» «Λένη», «Βέρα στο δεξι» - όλα, τεράστιες επιτυχίες. Στο δρόμο, σας φώναζαν «Μάρμω»;

Όχι πολύ συχνά, μια δυό φορές μόνο. Βλέπεις, μέχρι τότε, με ήξεραν ήδη ως «Κάτια», από τις άλλες δουλειές μου. Έβλεπα όμως, να πωλούνται «τσάντες Μάρμω» ή «παπούτσια Μάρμω» στην Ερμού – αντιγραφές αυτών που φορούσα στη σειρά.

-Πότε νιώσατε πιο πολύ σταρ; Τότε ή αργότερα, ως «Βίρνα Δράκου»;

Ποτέ. Αλλά, είναι αλήθεια, η «Λάμψη» υπήρξε μια τεράστια επιτυχία. Αυτό που έγινε με αυτό το σήριαλ, δεν θα το ξεχάσω ποτέ, γιατί το ξεκινήσαμε χωρίς μεγάλες προσδοκίες – πρώτη φορά γυριζόταν, βλέπετε, καθημερινή σειρά. «Άντε μανούλα μου, αν θα καταφέρουμε να κρατήσουμε ένα χρόνο…», μου ‘λεγε ο Φώσκολος. «Κύριε Νίκο μου, πολύ είναι ένας χρόνος», του απαντούσα. «Κι έξι μήνες, αν μας βλέπουν, να ‘μαστε ευχαριστημένοι…» Και κράτησε 15 χρόνια. Εγώ, βέβαια, έφυγα στα οχτώ – είχα κουραστεί πια…

FRA_7849 copy.jpg

-Οχτώ χρόνια κάνατε τη «Βίρνα Δράκου», στην τηλεόραση και ανεβάζατε Τσέχωφ, Πίντερ και κλασικούς σε γεμάτα θέατρα. Πως το καταφέρνατε αυτό;

Νομίζω ότι το κατάφερα, διότι ο κόσμος έβλεπε πως υπερασπιζόμουν σοβαρά και το ένα και το άλλο είδος. Ουδέποτε σνομπάρισα την τηλεόραση – γι’αυτό και δεν με έδιωξε ποτέ η τηλεόραση. Απλώς, τώρα, είμαι έξω από τη θεματική της. Και δεν είναι παράπονο αυτό. Είναι διαπίστωση.

-Τι εννοείτε ;

Εννοώ πως είμαστε σε μια εποχή ψαξίματος, αναζητήσεων. Η τηλεόραση ψάχνει να βρει τι πρέπει να κάνει : ένα Survivor, δύο, τρία, τέσσερα ; Μόνο τηλεπαιχνίδια ; Μόνο shows; Κι αν κάνουν σήριαλ, μήπως πρέπει να είναι μόνο με νέους ; Ή μόνο με οικογένειες ; Αναζητούνται καινούργια θέματα.

-Υπάρχουν καινούργια θέματα;

Όχι. Κατά τη γνώμη μου, τα μεγάλα θέματα είναι παντού και πάντα ίδια, είναι αυτά που ξέρουμε : ο έρωτας, η προδοσία, η αγάπη, η θυσία, η εξουσία, ο θάνατος, ο φόβος. Αυτό που παραλλάζει λίγο είναι η διαχείρισή τους. Ωστόσο, τα μεγάλα, κλασικά plots είναι σαν τα αγαπημένα μας παραμύθια : δεν μπορείς να τους αλλάζεις πολύ την πλοκή. Στη ζωή μας, μας αρέσει να ακούμε την «Κοκκινοσκουφίτσα» ή την «Σταχτοπούτα» με τον ίδιο ακριβώς τρόπο – κι ας την έχουμε ακούσει ένα εκατομμύριο φορές.

-Στο «Dancing with the stars» είχατε περάσει καλά;

Καταπληκτικά!

-Δεν υπήρξε καμία συζήτηση, για να πάρετε μέρος και στον καινούργιο κύκλο του παιχνιδιού;

Όχι, δεν μου έγινε καμία κρούση, αλλά κατανοώ το γιατί, όπως κατανοώ και την ανάγκη της ανανέωσης των προσώπων, για να «φρεσκάρεις» ένα παλιό format.

-Τα τελευταία χρόνια – και βοήθησε και το «Dancing» σε αυτό – μας αφήσατε να δούμε μια πλευρά, που ήξεραν μόνοι οι φίλοι σας : την εύθυμη Κάτια Δανδουλάκη. Την Κάτια που έχει χιούμορ, την θεατρίνα που παίζει με έξοχο κωμικό timing. Που ήταν αυτή η Κάτια παλιότερα; Την καταπιέζατε;

Όχι! Καθόλου! Η κωμωδία είναι στη φύση μου - απλώς δεν βρίσκω συχνά μια ωραία κωμωδία να ανεβάσω, μιας και δεν γράφονται και πολλοί πρωταγωνιστικοί κωμικοί ρόλοι για γυναίκες. Κυνηγούσα χρόνια, τον Μιχάλη Ρέππα και τον Θανάση Παπαθανασίου και τους παρακαλούσα να μου γράψουν κάτι, ώσπου στο τέλος το κατάφερα. Τώρα, έχω πάλι διάθεση να επιστρέψω σε μεγάλες παραγωγές, άλλου είδους.

Η αλήθεια είναι πως με πετυχαίνεις σε μία περίοδο τεράστιας ψυχικής και πνευματικής μοναξιάς.

Σύνολο: Nidodileda

FRA_7536 copy.jpg
FRA_7553 copy.jpg

-Άλλη μια πλευρά σας που ανακαλύψαμε είναι αυτή της Κάτιας- fashion icon. Πάντα σας ενδιέφερε η μόδα;

Ναι, πάντα. Από μικρή, μου άρεσε να χαζεύω τις ωραίες, καλοντυμένες γυναίκες – ήταν ένα «χόμπι», αν θες, που το καλλιέργησα σιγά σιγά. Αργότερα, μέσα από τη Λουκία, κατάλαβα πόσο σπουδαία υπόθεση είναι η μόδα, πως συνδέεται κάθε fashion trend με την κοινωνία και τις ανάγκες κάθε εποχής. Λατρεύω την μόδα, όμως ποτέ δεν θα την ακολουθήσω αν δεν μου πάει. Προτιμώ να ανακατεύω τα είδη. Μπορεί π.χ. να φορέσω το πάνω κομμάτι μιας παλιάς τουαλέτας, με ένα τζιν. Έχω vintage κομμάτια ακόμα και τριάντα χρόνων, που τα φοράω σήμερα και δεν το καταλαβαίνει κανείς. Θεωρώ πως το πιο κλασικό λάθος που κάνουν οι γυναίκες είναι το ότι ντύνονται στα μέτρα της μόδας – το αντίθετο πρέπει να συμβαίνει. Πρέπει να φέρνεις τα μέτρα της μόδας πάνω σου.

-Αυτό το «μα τι καλά που διατηρείστε», σας ενοχλεί λίγο όταν το ακούτε;

Όχι, έχω μάθει να αντιμετωπίζω τις κυρίες που το λένε με κατανόηση. Καταλαβαίνω ότι νιώθουν έκπληξη ή περιέργεια όταν βλέπουν από κοντά έναν άνθρωπο, ο οποίος είναι στο προσκήνια πολλά χρόνια και διαπιστώνουν πως ο χρόνος δεν έχει «γράψει» επάνω του, όπως θα περίμεναν. Σε μερικές ερωτήσεις, βέβαια, οι απαντήσεις είναι ευνόητες. Στο «πως διατηρείστε έτσι κομψή ;» η απάντηση είναι μία: «Μην τρώγοντας». Τελεία.

-Δεν εννοείτε, φαντάζομαι, πως πραγματικά δεν τρώτε τίποτα…

Τρώω τα πάντα, απλά σε σωστές δόσεις και χωρίς υπερβολές. Δεν πρόσεχα, βέβαια, πάντα τη διατροφή μου. Πιο μικρή ήμουν «σοκολατομανής» , μπορούσα να φάω πέντε παγωτά και τρείς πάστες, στην καθισιά μου.

-Αδύνατον!

Δυνατόν. Γύρω στα 37-38 μου τα ‘κοψα όλα αυτά μαχαίρι και δούλεψα πάρα πολύ για να βάλω τον οργανισμό μου σε μια τάξη. Σοκολάτα έκανα να φάω καμιά 20αριά χρόνια…

-Δεν κάνετε ποτέ καμιά διατροφική «γουρουνιά»;

Κάνω, φυσικά κάνω. Αλλά, όποτε κάνω, την αμέσως επόμενη μέρα, θα προσέξω.

-Ο Πλωρίτης, έφυγε, ο Κουν, η Μελίνα, ο Κακογιάννης, η Αλίκη, πρόσφατα η Ζωή Λάσκαρη. Νιώθετε ποτέ μόνη;

Ναι, νιώθω μόνη. Και αυτό, όχι γιατί δεν έχω κάποιον να κοιμάμαι δίπλα του τα βράδια, ούτε γιατί δεν έχω φίλους . Νιώθω, όμως, πως έχω χάσει την εποχή της παρέας και του γέλιου, την εποχή που μαζευόμασταν με φίλους και μιλούσαμε για το θέατρο, γελούσαμε, διαφωνούσαμε, λέγαμε ανέκδοτα. Τώρα, ο καθένας μας τρέχει να προλάβει τις δουλειές του, τα βράδια, είμαστε όλοι πολύ κουρασμένοι, δεν βλεπόμαστε συχνά, έχουμε απομονωθεί. Κι έφυγαν φίλοι πολλοί, πολύτιμοι… Αυτό μου έχει προξενήσει μια τεράστια θλίψη και μια διάθεση για μοναχικότητα που δεν μου αρέσει καθόλου. Προσπαθώ να την παλέψω, να μην μου γίνει συνήθεια.

- Σε ποια εποχή της ζωής σας θα ξαναγυρίζατε;

Λένε πως δεν είναι ωραίο να δένεσαι με το παρελθόν – ωστόσο εγώ, σήμερα, νιώθω πως τα πιο ωραία χρόνια μου, βρίσκονται εκεί. Ξέρεις πού θα ξαναγύριζα ; Όχι στην παιδική μου ηλικία ή σε κείνη του σχολείου – στα χρόνια της σχολής και λίγο πιο μετά. Στα «χρυσά» χρόνια των ονείρων …

-Και τι θα λέγατε σε κείνον τον «χρυσό», εικοσάχρονο εαυτό σας;

Μόνο ένα πράγμα : σου απαγορεύω να μην νταντέψεις τον εαυτό σου λίγο περισσότερο. Θα θελα να είχα δώσει στον εαυτό μου περισσότερο χώρο, περισσότερο χρόνο για χαλάρωση. Να κάνω τις διακοπές μου, να ταξιδέψω, να με «χαϊδέψω» πιο πολύ, να μην έχω πολλά «πρέπει». Αυτό θα το ‘δινα στον εαυτό μου. Εκεί τον καταπίεσα λιγάκι. Τον «κανιβάλισα».

-Κι αν ξεκινούσατε τώρα;

Α! Θα γύριζα όλο τον κόσμο!


FRA_7773 copy.jpg
Footnote: Ευχαριστούμε θερμά το Upper Brunch & Bistro (Στοά Όθωνος 10, Αθήνα) για τη φιλοξενία.